Murat’la 1995’ten beri hem beraber çalışıyoruz hem de evliyiz. Çok yoğun yaşanmış olmalı ki, 13 yılın nasıl geçtiğini anlamadım. Evliliğimiz ve çalışma hayatımız iç içe. Aslında çok emek verdik ve iyi bir ortaklık kurduk. Murat ve ben çok farklı kişiliklere sahibiz, en önemli ortak yanımız tasarıma yaklaşımımız. Mimarı seçimlerimiz birbirine çok benziyor. Ancak amacımız ortak olsa da kullandığımız araçlarda ayrılıyoruz. İkimizin ekiple çalışma şekilleri bile farklı. Bu farklılık ciddi bir zorluk. Ama başarı da sanırım bu karşıtlıktan besleniyor.

Finansal veya yönetim sistemi gibi ana idari kararlarda ofiste süpervizörlük yapıyorum. İdari konular bana rapor ediliyor, ancak şu an aynı zamanda çok sayıda proje üzerimde olduğu için, kısmen delege etmeye başladım. Mimari ofis sistemi Türkiye’de çok bilinen bir şey değil. Biz “işleyişi nasıl kurumsal bir hale getiririz” diye başladığımızda çok tepki aldık. “Tabanlıoğlu fabrika mı oluyor?” denildi. Oysa daha özgür olabilmemiz, daha rahat tasarım yapabilmemiz, yani daha çok mimarlık yapabilmemiz için arkamızdaki sistemin çok iyi kurulmuş olması gerekiyordu. En büyük şansımız, biz mimarlığı özgürce ve çok iyi yapalım diye arkadaki bütün işleri çok iyi organize eden ekibimiz. Altı yıl önce kardeşim Özdem de ortak olarak bize katıldı ve idari olarak birçok yükümüzü aldı. Murat’ın ve benim yürüttüğümüz projeler ayrı, ancak proje değerlendirme süreçlerinde her birimiz diğerinin takip ettiği projelerde görüşlerimizi paylaşıyoruz. Tüm Tabanlıoğlu ekibi bir aile gibi çalışıyoruz, herkes kendi işinin yan sıra diğer işlerde de fikir yürütüyor. Fazla meraklı bir aileyiz çünkü hepimiz en iyisini yapmak istiyoruz. Murat’ın ailesinde ve eğitiminde Alman ekolü hakim, bundan kaynaklanan titiz bir çalışma disiplinine sahip. Benim ailemde de askerlik var. Biz iki farklı asker en doğruyu yakalamak için biraz çatışıyoruz ama neticede yararını görüyoruz.

Bunu söyleyebilmek kolay değil. Gün içinde onun artıları benim eksilerim, benim artılarım onun eksikleri mutlaka oluyordur. Sonuçta ben bir kadınım, Murat erkek ve bu nedenle kişiliklerimiz farklı. İdari açıdan ben her şeyin içinde oldum, Murat işin o kısmına pek karışmak istemedi. Biz de Murat’a toplam beş dakikada günün raporunu veriyoruz. Her halde o bir alışkanlık, o şekilde de gidiyor. Tabanlıoğlu’nun içinde altı ayrı stüdyo var, hepsi küçük birer ofis şeklinde çalışıyor ve biz onların yaptığı işlere süpervizörlük ediyoruz. İyi bir ekibimiz var ancak son zamanlarda projeler fazlalaşınca zamanınızı daha kontrollü kullanmaya çalışıyoruz.

Olabilirdik tabii ama kim yenerdi bilemiyorum.

Bizim yedi yaşında bir kızımız ve hareketli bir sosyal hayatımız var. Her zaman iş konuşuyoruz ve ben sinirleniyorum. İşyerimiz Pera’da ve yakın bir mesafede, Teşvikiye’de oturuyoruz. Eve dönerken hep iş konuşurduk. Üç dört yıl önce bir gün arabaya bindik ve bu kısa mesafede bile yine iş konuşmaya başlayınca “yeter artık” dedim. Bir süre konuşmamayı başardık, sonra ben konuşmaya başladım, Murat uyardı. Sonra yine tersi oldu. Baktık olacak gibi değil, arabaları ayırdık. Birlikteliklerin dozunu iyi ayarlamak gerek. Büyükbabam Cemal Gürsel’e de “Sen neden İnönü gibi yapamıyorsun?” derlermiş. Çünkü İnönü kapıdan girdiği zaman işi bırakırmış, ülke problemlerini bile eve sokmazmış. Doğru mu bilemiyorum ama böyle iş ve özel hayattan ayırabilmek çok önemli. Mimarlığın diğer birçok işten farkı bir yaşam biçimi olması ve içinde olmak dışında bir alternatifiniz yok. Seyahate gidiyorsunuz binalara bakmaya başlıyorsunuz. Bu nedenle tatillerimde artık kırsal alanları tercih etmeye başladım. Ağaç görürüm, en azından zihnim temizlenir. Öte yandan ben bir metropol insanıyım, kent hayatı bana dinamizm kazandırıyor. Gürültünün, kalabalığın ortasında olmalıyım. Kapımı kapattığımda sakinleşmeliyim ama etrafımda o enerji olmalı. Ben o enerjiden tetiklenerek tasarım yapabiliyorum. Öyle olunca işle hayat karışıyor.

Bunların hepsinin hikayesi birbirinden farklı. Örneğin, Salıpazarı bölgesinin kentsel dönüşümü olan Galataport projesini hazırladık ama bu proje çeşitli nedenlerden dolayı gerçekleşemedi; İstanbul Modern, o projenin tohumu olarak hayata geçebilen bölümüdür. Mevcut bir mekan olan 4 numaralı antreponun karakterini korumak bizim için büyük önem taşıyordu. Bu nedenle de olabildiğince yalın olmaya karar verdik. Mekanda gri renk ağırlıktadır, belli açılarda konumlanmış, birbirinin önünü kapamayan, mekanının tamamını algılamanızı sağlayan sergileme duvarları ise beyazdır. Bu dönüşüm kısıtlı bir zaman içerisinde, kısıtlı bir bütçeyle gerçekleştirildi. Bu değişimin çevresine de bir öneri getirmesi anlamlı. Loft, iki fabrika binası arasında kalan arsada halihazırda var olan karkas kapının konut olarak yeniden kullanımı projesi. Biz o strüktürü koruyarak ince uzun binada eklediğimiz çıkmalarla dinamik bir cephe ve kullanım alanı elde ettik. Bir anlamda var olanı bir değer olarak koruyup ona kendi yorumumuzu eklemiş olduk.

Ben kendime eski şehre bakabileceğim ve buralarda da kalabileceğim, geniş mekanlarla rahat rahat “oynayabileceğim” bir yer arıyorum ama o kadar da kolay değil. Evde eşimin, kızımın, benim hepimizin kendine ait özel mekanlarının olmasını tercih ediyorum. Birlikte iyi iş çıkarmanın en gerekli koşulu aynı zamanda kendinize ait alanları koruyor olmanızdır. Çünkü insanın doğasında 24 saat biriyle birlikte nefes almak yok. Bence ortaklık koşullarını doğru yönetmek gerekiyor. Biz mimarlar rahatsız olmayı severiz. Dalgasız deniz olmaz, batıp çıkacaksınız, duygusal olarak yıkanacaksınız ki ortaya bir şey çıksın.

Malzeme ve teknolojinin imkanları değişiyor. Üretici firmalar ve mimarların ciddi bir ortak çalışmasıyla inşaat sektöründe yeni malzemeler şekilleniyor. Eskiden daha ağır olan malzemeler, şimdi hafifliyor. Değişik malzemeleri farklı şekillerde kullanabiliyorsunuz. Bu da mimariye ciddi bir özgürlük getiriyor. Daha uçuşan, daha organik formlar, daha özgür mekanlar yaratmanızı sağlıyor. Bunu birbirini etkileyen bir çark gibi düşünün. Mimarların hayalleri, onları yerine getirmek için üretici firmalarla olan ortak çalışmaları, üretici firmaların da teknolojilerini zorlayarak malzemeleri üretmesi. Bunun sonucunda da projeler zenginleşiyor.