Devlet Tiyatroları olarak önümüzdeki 2009 yılı sezonunda 60. kuruluş yılımızı kutlayacağız. Batıdaki 400-500 yıllık bir kadro geleneğine sahip ülke tiyatrolarına baktığımızda Türk tiyatrosu, çok kısa sürede çok hızlı yol alarak dünyadaki tüm meslektaşlarımızla da her konuda başa baş olduğumuz, yarışabildiğimiz çok ciddi bir mesafe almış. Ama kendimize ait oyunlar, tiyatrolar yapmamız gerekiyor. Türk tiyatrosu bu konuda eksik. Batı’nın da bizden beklediği bu. Diyorlar ki; Shakespeare’i İngilizler kadar, Goethe’yi Almanlar kadar ve Çehov’u da Ruslar kadar iyi oynuyorsunuz. Hatta Arthur Miller’ı Amerikalılardan da iyi oynuyorsunuz ama bir de sizin tavınız var. Kendi değerlerimizden, geleneksel tiyatromuzdan, ortaoyunumuzdan, meddahımızdan, Karagöz-Hacivat’ımızdan, daha da önemlisi Anadolu’nun binlerce yıllık geleneğinin izlerinde olan seyirlik oyunlarımızı da harmanlayıp, kendi kokumuzu, kendi tınımızı biraz daha ortaya çıkaran oyunlar, tiyatrolar yapmak gerekiyor.

Bütün bir yıl çabalıyoruz, turnelere çıkıyoruz ve toplam bir buçuk milyon seyircimiz var. Bu sayı çok az. Bu nedenle son 10 yılda Anadolu’nun her köşesine gidip oyunumuzu oynadık. Bazen oynayacak hiç sahne bulamadık. O zaman da köy muhtarına “Biz şu köy meydanına bakan evi dekor olarak kullanacağız” dedik, öyle oynadık. Bir şehre gittik, dümdüz bir açık hava sineması bulduk. İnatla orada da oynadık. Şimdi çok büyük bir mutlulukla söylüyorum, bu zor şarlarda gittiğimiz pek çok yerde yeni kültür merkezleri, yeni tiyatro binaları açıldı. Biz onlara bir kültür merkezinin, bir tiyatronun bir yerleşim yeri için ne kadar önemli olduğunu anlattık. Onlar da inandılar ve yeni merkezle yaptılar.

Bu işte acemi olanlar, “Ben uçuk şeyler yaptım siz anlamazsınız” derler. Buna katılmıyorum. Güzel olan her şeyi kendi anlama kapasitesi içinde, kendi estetik duygusu, estetik gelişmişliği içinde anlar. Sanatın zor kısmı bu. Tabii ki avangart işler yapılacaktır. Zaten yapılıyor da. Ama tiyatro onu seyreden herkese belli bir hazzı, belli bir estetiği, belli bir yakınlaşma duygusunu iletmeyi hedefler. Tiyatro mutlaka izleyen herkese ulaşmak zorundadır. Avangart işler tiyatronun yangınlarının ilk kıvılcımlarının çıktığı yerdir. Böylece de tiyatro da gelişir ama tiyatroda seyircinin beğenisinde değil ama onlardan çok uzak da olmayan iyi ve kaliteli yapıtlar çıkarmak esas olmalı.

Oyun yazarlığı konusunda süratli değiliz. “Tiyatro oyunu yazıp da karşılığında ne alacağım?” diye düşünülüyor olabilir. Piyasada özellikle dizi senaryosu yazmak çok daha avantajlı. Ben gençlere “Önünüzde iki yol var” diyorum. “Bir tanesi kısa, güzel ve pürüzsüz bir yol ve ucunda şöhret de para da var. Öbür yolsa engebeli, zor, acımasız ve meşakkatli. Ama asıl yol bu!” Bu iki yoldan biri seçilecekse zor olan, kalıcı olan seçilmeli.

Bilgin’in anlattığı bir anı, tiyatronun insan yaşamındaki önemini gözler önüne seriyor: “2007’de Adana’da Sabancı Grubu’nun bağışı olan Hacı Ömer Kültür Merkezi’nde Güler Sabancı’yla “Sabancı Uluslararası Adana Tiyatro Festivali”ne katıldık. Yanımıza bir belediye başkanı geldi ve “Ben lisede Adana’ya gelmiştim. Bu tiyatro binasının önünde geçerken merak edip içeri girdim ve bir oyun seyrettim. Çok etkilendim. Yıllar geçti, belediye başkanı oldum ve yaptığım ilk icraat bir kültür merkezi açmak oldu” dedi. Şimdi bizi temsil vermeye davet ediyor. Gideriz elbette. Zira Türk insanı seyirci olarak da, ev sahibi olarak da alkış olarak da çok misafirperver.”

Her an her saniye. Genel provalara gidiyorum ve oyuncuları büyük gıptayla izliyorum. Sahnede olduğum bir dakikayı hiçbir makama değişmem. Ama bazen bir görev geliyor ve size veriliyor. Onu yerine getirmeye mecbur kalıyorsunuz.

Etiyle, kemiğiyle, yürümesiyle, konuşmasıyla, kıskançlığıyla, öfkesiyle sahnede sıfırdan bir canlı yaratıyorsunuz. O canlı hem sizsiniz hem değilsiniz. Bazı roller buna imkan verir. İşte o zaman dünyanın en mutlu insanı sizsinizdir. Çünkü o yakaladıkça size başka ipuçları verir. Ne kadar yaratabiliyorsanız o kadar başarılısınızdır.