Ben havalarda birisi değilim. Patron tarafından bana verilmiş bir görev var ve ben o görevi hakkıyla yapıyorum. En çok sattığımız ilk gün nasılsam şimdi de öyleyim. Bu gazeteyi 1999 yılının Ağustos ayında aldığımda tiraj 112 bin 929'du. Bugün ise 635 bin. Demek ki işimizi adam gibi yapıyoruz.

Çok satmak başka bir kavram, çok etkin olup gündemi tespit etmek bambaşka… Sabah işe gelirken televizyona baktım. Suna Yıldızoğlu ile kızı Yasemin vardı ekranda. Yıldızoğlu Türkiye'ye kızıyla geri dönmüş. Büyük bir olay değil. Türkiye'de sokakta binlerce Yasemin var. Hürriyet gazetesi onu birinci sayfasına koydu. Bu haberin ardından şimdi bütün televizyonlarda Yasemin var. Hürriyet 1 Mayıs'ta 60 yaşına girecek. 60 yıllık gazete tabii ki piyasada benden daha fazla etkin olacak. Ben daha 13. yılımdayım. 60 yıldır ayakta olursan gündemi de belirlersin.

Gazetede tashih işini bizzat ben yaparım. Gözümden kaçan ayrıntı yok gibidir. Çünkü gazete yapılırken son dakikasına kadar işin başındayım. Bir de gazeteyi kontrol etmeye açık özel bir mekanizma kurdum. Bizde her şey ortada. Sayfa yapan makineler benim odamın kapısında. Bir yuvarlağın içine dizilmiş şekilde. Bütün gün o yuvarlağın içerisinde gezerim. Bazen üçüncü sayfaya, bazen beşe, bazen arka sayfaya bakarım. Birinci sayfayı noktasına kadar kendim yaparım. Buradaki başarının sırrı çok eski bir ekip olmamızda. Bizler uzun yıllardır birarada çalışan insanlarız. Sayfalarımı çizen Saliha Pakel 16 yıldır benimle. Yazı İşleri Müdürü Betül Kabahasanoğlu'yla 15 yıldır beraber çalışıyoruz. Haber Müdürü Elif Yılmaz 10 yıldır benimle. Sekreterim Canan Hanım 11 yıldır benimle. Aramızda yeni arkadaş ya iki ya üç tanedir. Buranın Genel Yayın Müdürü değil, ağabeyiyim. İçeride çalışan sekiz on arkadaşın nikah şahitliğini ben yaptım. Burada bir aileyiz.

Tam orta yerde duruyor ama bu Türkiye'ye özgü bir durum değil. Fransa'ya çok sık gidip geliyorum. Orada da Le Parisien var. Le Parisien de böyle şeylerden söz eder. Orada da magazin programları var. Orada da artistlerin özel hayatlarını gösteriyorlar. Orada da bir artist yarışma programına çıktığı zaman herkes ekranın camına yapışıyor. Magazin dünyanın her yerinde hoş bir şeydir. Magazinin konusu yüzde 98,8 güzel, genç insanlardır. Renkli insanlardır, şık insanlardır. Dolayısıyla bundan doğal ne olabilir ki?

Çetin Emeç'i tanıdığım zaman Haftasonu diye bir gazetenin yayın müdürüydü. Haftasonu'nun o zaman 250 bin kadar satışı vardı. Çünkü Çetin Emeç, o cemiyet hayatının, o sosyete denen gurubun, o renkli dünyanın, o hareketli insanların içinden geliyordu. Ayrıca babasının matbaasında çalışmış, halkı, sokağı tanıyan biriydi. İkisini karıştırıp Haftasonu adında bir gazete yapmıştı. Bu gazeteyi hem sokaktaki insanlara hem de yüksek sosyo ekonomik gruba satıyordu. İşte ben de Çetin Emeç'ten sonra aynı şansı yakaladım. Çocukluğum Balıkesir'de sokakta geçti. Orada halkı çok iyi tanıdım. Sonra kalktım İstanbul'a geldim. Saint Joseph'e girdim. Bu sefer sosyeteyi tanıdım. Yüksek gelir düzeyindeki insanlar ne yapıyorlar öğrendim ve ikisini birleştirdim. Her iki tarafın da neye üzüldüğünü, neye güldüğünü biliyorum. Aynı Çetin Emeç örneğinde olduğu gibi, benim yaptığım Posta gazetesi Mustafa Koç'un masasına da gidiyor, kahvehaneye de. Diğer magazinciler tabii ki bu şansı yakalayamıyorlar, magazinci olarak yaşamlarına devam ediyorlar.

Her şeyden önce mutlaka lisan bilmeli. Kayınbiraderim Alman devlet televizyonunda çalışıyor. Onların televizyonu bir karar almış ve gazetecilik bölümü mezunlarını işe almıyorlarmış. Daha çok hukuk fakültesi, siyasal bilimler, uluslararası ilişkiler okumuş insanları tercih ediyorlarmış. Bir gazetecinin lisan bilen donanımlı, entelektüel biri olması lazım.

İnternet gazeteciliğinin her şeyi yıkıp günlük gazeteleri bitireceğine inanmıyorum. 10 yıl önce New York Times gazetesinin yönetim kurulu başkanı gelmişti İstanbul'a. O artık günlük gazete olmayacağını, her şeyin internetten takip edileceğini, havaalanlarına çıktı makinelerinin konacağını, insanların buna para atıp gazete bastıracağını söylemişti. Dediklerinin hiçbiri olmadı bu geçen 10 yıl içinde. İnternet tabii ki çok ilginç bir alan ama gazete okumak da başka bir alışkanlık. Bu nedenle kısa vadede, en azından benim meslekte olduğum süre içinde böyle değişim yaşanacağını düşünmüyorum. Türk medyasında var olan gazete sıralaması da değişmeyecek bana göre. Ancak AKP'nin anayasa mahkemesindeki seyrinden sonra birtakım enteresan değişiklikler olabilir. Bazı gazeteler aradan çıkabilir ya da yerini daha da sağlamlaştırabilir.