Evet, Volkan gibi. Geleceğe inancını büsbütün kaybedip, yalnızca anı kutsayan Melike gibi kaygılı hedonistler ya da Eylem gibi, kendi bedenlerini metalaştırmayı gönüllü olarak kabullenenler de...

İçimiz boşaltılıyor. Değer, değersizlik kavramları ters yüz ediliyor, bireycilik ve bencillik yüceltiliyor ama insanlar bir örnek olmaya zorlanıyor. Bireyi ruhen özgür kılacak derin, anlamlı yaşama biçim ve felsefeleriyle kişisel seçimler, geri kalmışlıkla, modası geçmişlikle tanımlanıyor. Aşk bile gecelik "ilişkisizlik"ler boyutuna indirgenmekte. Sistem bütün silahlarıyla genç insanları sığlaşmaya zorluyor.

Bir tehlikeye değiniyorum. Her ne kadar aşık olduğumuz süreçte hırpalansak, savrulup dağılsak da kendi kendimizden kurtulmanın böylesi bizi biraz daha insan kılar. Öte yandan, bir gelecek umudu olmadan aşkı yaşamak olanaksız, hatta öldürücüdür. Aşk iki kişilik bir devrim, yepyeni bir dünya kurma eylemi, dünyayı güzelleştirmek için engelleri ortadan kaldırıp tutkuyla sevgiliye ulaşma çabasıdır. Hayalleri çalınmış, paraya pula indirgenmiş, gelecek hedefi kalmamış biri için öncelikli bir insani eylem ve incelik olmaktan çıkar. Sıradan tensel zevk arayışı içinde trajik bir yalnızlaşmaya sürükler kişiyi.

Ben kadınları, yazarlık vicdanı, adalet duygusu ve haksızlığa karşı durma duygusuyla anlattım. Ama hiçbir zaman kadın kimliğini önde tutmadım. Kadınlar kadar erkekleri de anlamaya ve anlatmaya çalıştım. Bir yazarın işi insan hallerini anlatmaktır. Ezileni, haksızlığa uğrayanı, hor görülüp şiddete maruz kalanı savunmaksa kişisel bir seçimdir. Bu toplumun kadınlarının büyük çoğunluğu beni hiçbir zaman hayal kırıklığına uğratmadı ama erkekler ve çirkin erkek siyasetleri çok uğrattı. Toplumsal kadın kavrayışlarımız, gelenek görenek ve kısıtlayıcı uygulamalar yıkılıp geçersizleştikçe kadınlarımız daha özgür, bilinçli ve özverili bir biçimde hem siyasette hem de gelişme ve değişim projeleri içindeki yerlerini alacaklar ve çok daha güzel bir dünya yaratabilmek için el ele vereceklerdir.