Görsel hafızasıyla bileğinin çok iyi uyuştuğunu anlatan Gündüz, farklı alanlarda yaptığı işlerin tamamındaki ortak yönü şöyle özetliyor: "Bileğimi kullanma ve fırça tarzım aynı. Yaptığım işler şekilsel olarak birbirinden çok farklı görünebilir ama kullandığım üslupta benzerlikler var. Ben eskiden beri ne görüyorsam onu çizebiliyorum. Bu hoşuma gidiyor."

Çizmeyi zorlu bir mücadeleye ve savaşa benzeten Gündüz, gücünü ve ilhamını tarih boyunca birçok uygarlığın yeşerdiği, iç içe geçtiği Anadolu topraklarından aldığını belirtiyor. Gündüz'e göre bugün bu topraklarda üretilen her şeyde, Likyalılar, Frigyalılar, Truvalılar, Selçuklular ve Osmanlıların doğrudan ve dolaylı etkilerini görebiliriz. Anadolu'nun kültürel ve tarihsel zenginliğinden yola çıkarak üzerinde çalıştığı bir çizgi romanı var. Bu toprağın bin yıl sonrasını düşünüp çizen Gündüz'ün asıl hedefi ise bu çizgi romanı çizgi sinema haline getirmek. İddiası önemsenmeyecek gibi değil: "Sanılanın aksine İslam dünyasında da bilimkurgu ve fantezi var. Ben bütün dünyaya onlarınkinden geri kalır yanı olmayan, hiç ummadıkları nitelikte şeyler göstermek istiyorum!"

Renklerle oynamayı çok seviyorum. Detaycıyım. Bir şeyi yapacaksam, bu bilimkurgu da olsa gerçek bir objeden ya da canlıdan yararlanırım. Bugün Star Wars'taki tasarımların bazıları böceklerden, bazıları Asya'dan, bazıları Ortaçağ'dan etkilenmiştir. Ben de mutlaka etrafımda dokümanlarım olsun isterim. Çeşitli bulgulara bakıp, onlardan yeni parçalar çıkarırım. Bu etkilenmektir. Örneğin ünlü ressam Velasquez'in bir tablosunda rahip koltukta oturur. Siyah bir fon vardır. Uzun yıllar sonra modern sanatın ünlü ressamlarından İngiliz Francis Bacon da Velasquez'in bu tablosundan etkilenip kendi üslubuyla yine bir rahip yapmış ve arkasına iki et parçası asmış. O resim de bence çok değerli. Taklit etmek değil, ama etkilenmek önemlidir. Onun için doğadan, bir kişiden, sokaklardan, şehirlerden, canlılardan etkilenebilirsiniz. Ben de bunlardan etkilenmekten zevk duyuyorum.

Herkesin tekniği farklı olabilir. Önce yapacağım şeyi düşünüp onun dokümanlarını bulmaya çalışıyorum. O dokümana göre çok hızlı bir şekilde beynim kompozisyonu kuruyor. Ardından kurşun kalemle kompozisyonu oluşturuyorum. İşe başlarken işin nasıl biteceğini biliyorum. Kafamda kurgulanmış oluyor. Işık ve gölgeyi seviyorum. Tek derinlikli olan kurşun kalemle çizimden sonra boyayla ışık ve gölgeyi yerleştirdikçe tasarımın boyutlandırılması beni heyecanlandırıyor. Çizme işini savaşa benzetiyorum. Bazen hızlanıyor, bazen sinirleniyorsunuz. Bu mücadele bütün gece sürebiliyor. Savaşırken kaybettiğinizi düşünüp geri çekiliyorsunuz. Bir süre sonra saldırıya devam ediyorsunuz. Çizimi bitirdikten sonra istediğiniz gibi olmuşsa savaşı kazanmış oluyorsunuz. Bu zaferi de kutlamak gerekir.

Büyük tuvaller büyük bir heyecan taşır. Boyaların incelikleri, kalınlıkları, fırçaların hızlı vurulması, yavaş detaylar bana büyük bir haz veriyor. Yağlıboya tabloyu kimse için değil, kendiniz için yaparsınız. Kendinize yaptığınız resmi biri beğenirse alır. Diğer işlerinizi ise bir siparişe göre yaparsınız. En çok yağlıboya ve suluboya resim yapmayı seviyorum, ama her işimi iyi yapmaya ve zevk almaya çalışıyorum.

Bugüne kadar binlerce çizim yaptım. En keyif aldığım işlerden biri, Avrupa'nın en eski gotik katedralinin bulunduğu Amiens kentindeki Picardie Müzesi'nde sergilenen eserim. Dünyaca ünlü çizerler Milo Manara, Boucq, Cabanes ve Gillon'un eserleriyle yan yana sergilenecek bir eserin siparişini almak ve yapmak çok zevkliydi. Bu eseri gelecek nesiller de görebileceği için çok mutluyum. Bir de ünlü Fransız çizer Jack Fernandes ile yaptığımız İstanbul kitabından çok keyif almıştım. İstanbul'u beraber gezdik ve çizdik. Hem rehberlik yapmak hem de çizmek çok keyifliydi.

Türkiye'de çizgi film sektörü oluşturmak, resimli roman serilerinin eksiksiz tamamlanacağı bir yapı kurmak istiyorum. Türkiye'de çizgi roman maalesef çok iyi tanınmıyor. Alt kültür edebiyatı gibi algılanıyor. Oysa çizgi romanın çok güçlü bir enerjisi var. Japonlar çocuklar için yapılanları televizyona, büyükler için yapılanları sinemaya verir. Japonlar sinemaya çizgiyle saldırıyor ve filmden çok daha iyisini yapıyor. Ben de Türkiye'de bunu gerçekleştirmeyi istiyorum. Şöyle de bir iddiam var: Türkiye'de en çok dört milyon kişi sinemaya gitmiştir deniyor. Biz bir gün bir film yaptığımızda eminim bu rakamların çok üstünde kişi sinemaya gidecek.